Het geweld bereikte mijn voordeur

Mijn naam is Thomas. Ik ben nu 52 jaar oud. Ik kom uit het zuiden van Duitsland, uit Beieren. Ik heb sociologie gestudeerd en heb vier kinderen.

Nou, ik heb Scientology leren kennen via de Studie Technologie, die beviel me heel goed. Heeft me aan het einde van mijn studie erg geholpen. Ik heb eigenlijk altijd al lesgegeven. Ik gaf pianoles en daarna bijles, zo heb ik bijvoorbeeld ook mijn broer bijles gegeven. En toen kwamen er steeds meer mensen en hebben we een – ja, een bijlesinstituut geopend en daar kwamen steeds meer scholieren en ook studenten. En we hebben toen met de Studie Technologie en met het materiaal de kinderen heel goed geholpen. We hebben geweldige resultaten behaald. En, ja, op een dag was er een leerling, we hadden ook een boek waarin die Studie Technologie beschreven stond. En hij vond daarin de naam L. Ron Hubbard en zei: “O, dat is Scientology. O, mijn god.” En zijn vader zat in de gemeenteraad, of eigenlijk in de kerkenraad van de protestantse kerk, en dat heeft toen heel wat stof doen opwaaien. Ze hebben toen achter gesloten deuren vergaderd en zich zorgen gemaakt: “O, daar is iemand die Scientology gebruikt”, of zoiets. Toen was er ook een besloten gemeenteraadsvergadering in de gemeente waar ik was en sommige ouders maakten zich zorgen. Dat heeft ertoe geleid dat kinderen niet meer naar de bijles gingen. Mijn familie werd lastiggevallen. Mijn broer werd midden op straat aangesproken. Er werden waarschuwingen en dergelijke geuit en toen is het geëscaleerd. Het hoogtepunt van die escalatie was toen mijn broer op een zondag langskwam en op mijn deur klopte, echt heel hard, woedend. En hij greep me bij mijn keel, duwde me tegen de muur en zei: “Je mag doen wat je wilt, maar laat ons ermee met rust.” Dus dat zorgde echt voor spanningen binnen de familie. Echt heel erg.

Uiteindelijk heb ik na twee of drie jaar gezegd: “Zo, genoeg, ik kan dit niet meer aan.” We hebben ook met iedereen gepraat, met de leraren, met iedereen – we kenden daar immers heel veel mensen. En toen hebben we uiteindelijk gezegd: “Zo, nu is het genoeg. We verlaten de gemeente en verhuizen naar de stad.” Dat heeft me persoonlijk echt verdrietig gemaakt, dat moet ik echt zeggen, want ik wilde eigenlijk alleen maar helpen.