DE MENSELIJKE TOL
IN DE BUURT VAN WETZLAR, DUITSLAND

Ze wilden niet eens met mij gezien worden

Walter woonde in een dorp waar iedereen elkaar kende. Toen wilden kennissen niet meer met hem gezien worden, eindigde een vriendschap uit zijn jeugd van de ene op de andere dag en verloor hij zijn plek in de lokale politiek. Ook in zijn wasserij kreeg Walter met die uitsluiting te maken.

NAAM
WALTER
ACHTERGROND
EIGENAAR VAN EEN WASSERIJ EN VOORMALIG LOKAAL POLITICUS
De hersenspoeling van een natie: Het Duitse Scientology-dossier, door Peter Schulte

LEES HET BOEK.

Al tientallen jaren zijn er in Duitsland maar weinig onderwerpen die meer controverse oproepen dan Scientology.

Ze werd onderzocht. Besproken in het parlement. Door inlichtingendiensten geobserveerd. Het onderwerp van waarschuwingen door de overheid, rechtszaken en talloze krantenkoppen.

Maar achter dat alles lag nog een ander dossier – dat van de overheid zelf.

“DAT WAS HET UITEINDELIJKE GEVOLG VOOR EEN VRIENDSCHAP DIE AL SINDS ONZE JEUGD BESTOND.”

– WALTER

LEES HET VOLLEDIGE
TRANSCRIPT

Mijn naam is Walter en ik kom uit een klein dorp in de buurt van Wetzlar. Daar wonen 1000 mensen en iedereen kent elkaar.

Eind jaren 1980 heb ik kennisgemaakt met Scientology, omdat ik al mijn problemen wilde oplossen. Ik kwam bekend te staan als een Scientologist, moest als politicus in de gemeente mijn functies neerleggen en werd vanaf dat moment door de andere mensen gemeden. Mijn vriend van school zat ook in de politiek en vanaf dat moment wilde hij geen contact meer met me en keek hij me alleen nog maar met minachting aan. Dat was het uiteindelijke gevolg voor een vriendschap die al sinds onze jeugd bestond en alleen doordat ik Scientology, of Scientologist ben, was die van de ene op de andere dag voorbij.

Voor kennissen en vrienden was het niet goed om zich in mijn buurt of met mij in het openbaar te laten zien. Een-op-eengesprekken met hen verliepen heel normaal, maar als er meerdere mensen bij elkaar stonden, was het niet gepast om een Scientologist in hun midden te hebben.

Dat was soms heel frustrerend, omdat ik in het dorp immers bekendstond als ondernemer. Dit is mijn bedrijf, dat ik in 1975 samen met mijn vader ben begonnen. Met een capaciteit van 15 ton wasgoed per dag. Ik had ongeveer 80 medewerkers en had elk jaar het probleem dat er om onverklaarbare redenen zomaar opdrachten werden opgezegd, zonder dat ik kon verklaren waarom. Ik moest steeds weer nieuwe klanten werven om het personeel aan het werk te houden. Het is ook voorgekomen dat ik een voorvrouw wilde aannemen en ze zei: “Geweldig dat ik een nieuwe baan heb gevonden. Ik kom dan en dan langs.” Aan het einde van het gesprek zei ze: “Het spijt me. Ik kan niet komen. Ik heb met mijn moeder gesproken.” Haar moeder werkt bij de gemeente en zij had gezegd dat ik Scientologist was en dat ze niet zou toestaan dat haar dochter bij mij in dienst zou komen. En dat te moeten ervaren is heel bitter, want je bent een eerlijk mens en wilt gewoon eerlijk je werk doen. En dat is een ervaring die ik niemand toewens.

BEDANKT.

Bevestig je e-mailadres. We hebben een link naar je inbox gestuurd.