Onze kantoren werden vernield

Dus ik heet Anja. Ik ben in Neurenberg geboren, dus ben ik een Frankische. En ik heb toen in 1990 kennisgemaakt met Scientology en ben vier jaar later getrouwd en heb drie kinderen grootgebracht.

Dus ik werkte in een familiebedrijf. We organiseerden seminars en bijscholingen, en de eerste grote discriminatie was eigenlijk in 1991, toen verscheen er een groot Stern-artikel over ons. En daarna was het echt zo dat we heel veel klanten verloren, die gewoon afstand wilden nemen, omdat ze niets met Scientologists te maken wilden hebben. Of ik herinner me dat we seminars hadden. We boekten seminars in hotels en we hadden bijvoorbeeld een bijeenkomst, ’s avonds om 8 uur, en zo’n anderhalf uur van tevoren belde het hotel ons op en zei: “Ah, we hebben vernomen dat u Scientologist bent. Wij verhuren geen hotelruimtes aan Scientologists.” Dus het was gewoon echt – het plan was echt om ons gewoon het leven zuur te maken en ons in feite kapot te maken.

Ik herinner me ook dat er zo’n actiemaand was van de Junge Union. En we hadden ons bedrijf daar in zo’n klein stadje en in de omliggende plaatsen organiseerden ze dan steeds ’s avonds in sporthallen of op scholen zo’n paneldiscussie tegen ons, tegen Scientology en tegen ons bedrijf. En daar kwamen meestal zo’n 500 tot 800 mensen op af. We vroegen of we ook in het panel mochten. Toen zeiden ze: “Nee.” En dat was gewoon een hele maand tegen ons gericht, om ons echt gewoon klanten af te pakken of het bedrijf kapot te maken.

Misschien nog één ding, dat was het toppunt: Op nieuwjaarsdag gingen we naar het bedrijf, het lag op een bedrijventerrein en er was in het bedrijf ingebroken en alles was volledig vernield – dus echt moedwillig. Er waren deuren die niet op slot zaten – die waren ingetrapt. De ruiten waren ingeslagen. Er lag papier – dus echt alles lag overhoop, het was echt een ravage. Maar ze hadden niets meegenomen. En toen heeft de politie alles opgenomen. En die zei: “Als ze niets hebben meegenomen, dan hebben ze iets gebracht.” En dat was ook zo. Er stond toen een radio. Nou, in die radio zat ook een afluisterapparaatje. Dus ik bedoel, als ik dit nu zo vertel, dan zeg ik echt: het is net een crimi. Maar het was echt een soort programma om ons gewoon het leven zuur te maken. Dus, als voorbeeld: we hadden een huis verkocht, waar we zelf hadden gewoond. En twee jaar later belde de koper ons op en zei toen tegen mijn man: “Wist u eigenlijk dat het hele huis vol afluisterapparatuur zat?” Ze hadden verbouwd en hadden toen de muren – de afluisterapparaatjes gevonden. En dat betekent dat ze ons gewoon hebben afgeluisterd. En ik vind het echt heel, heel beangstigend of ook verdrietig dat zoiets in Duitsland, juist in Duitsland met die hele geschiedenis, zoiets weer mogelijk was. Dat de grondwet gewoon met voeten wordt getreden, dat mensen worden gediscrimineerd, alleen omdat ze een ander geloof hebben.