De hele klas schreeuwde tegen me

Mijn naam is Sibylle. Ik ben mijn hele leven Billie genoemd. Ik ben in Duitsland opgegroeid.

Ik ben in München opgegroeid, een echte Münchense. In München naar school gegaan. Ik ging naar een meisjesschool en volgde daar protestants godsdienstonderwijs bij een eigenlijk heel aardige godsdienstleraar, die op een dag besloot, dat moet in de zevende klas zijn geweest, die besloot ons een film te laten zien. En in die film zaten allerlei complete horrorscenario’s, schreeuwende mensen die door de gang renden, op de een of andere manier volkomen idioot, en dit werd vertoond met als onderschrift of titel Scientology. Aan het eind van die film riep de leraar me naar voren en zei: “Nou, Sibylle is een Scientologist of ze heeft iets met Scientology te maken en ze kan nu jullie vragen beantwoorden.” Die chaos kun je je bijna niet voorstellen. De hele klas schreeuwde tegen me. Sommigen stonden op. Met hun vuisten zetten ze hun mening kracht bij. Ze reageerden dus echt heel fel en met heel veel haat. Dat heeft me al mijn vriendschappen gekost, of bijna allemaal. En ik werd niet meer voor feestjes uitgenodigd. Verjaardagsfeestjes waren toen ook voorbij. En dat was echt een ingrijpende ervaring, eerlijk gezegd. Dat was een heel nare, laaghartige zaak. En die gebeurtenis heeft me getekend. Het heeft me echt dwarsgezeten.

Ik heb drie kinderen, drie zoons, en mijn jongste zoon ging in 2007 voor het eerst naar school. En aan het begin van het eerste leerjaar wordt er altijd een klassenouder gekozen. De vrouw die daarvoor in de ouderraad zat, was toen weg. En toen kwam er een nieuwe in de plaats. En op een middag, toen ik eigenlijk haar zou ontmoeten, toen er die avond een vergadering zou zijn, belde ze me helemaal overstuur op en zei ze dat ze me vanwege Scientology die avond niet bij de ouderraad wilde zien. Hoe dan ook, ik kreeg die middag meerdere waarschuwings­telefoontjes van bevriende mensen die zeiden: “Pas op, die Angelika, die is behoorlijk opgefokt en die zal zich tegen je keren en nare dingen zeggen.” Nou goed, ik besloot toen mijn man mee te nemen, of, mijn man wilde me niet alleen laten gaan. We gingen samen het schoolgebouw in, het was tijd voor die vergadering. En op de trap werden we al opgewacht en hoorden dat we het gebouw moesten verlaten, anders zou de politie worden gebeld. We stonden nog op het schoolplein, we keken omhoog en we zagen hoe de anderen boven zichzelf een glas sekt inschonken en zo op elkaar proostten, omdat ze dus blij waren dat ze van die ontzettend vreselijke Scientologists af waren. Hoe dan ook, het verhaal ging daarna nog een heel stuk verder. Kort daarna was er een bazaar. Ik ben toen het schoolplein op gegaan waar die bazaar was. En er kwamen meerdere ouders op me afgestormd die probeerden me weg te duwen, me weer naar buiten te duwen – ze hingen in mijn haar. Nou ja, minstens één van hen. En dat was een tafereel dat ik echt, echt heftig vind. Dat was een moment waarop ik me afvroeg waar ik eigenlijk was en wat hier eigenlijk aan de hand was, want dat is dan toch wel erg absurd.