Όλη η τάξη άρχισε να μου φωνάζει

Με λένε Ζιμπίλε. Όλη μου τη ζωή με φώναζαν Μπίλι. Μεγάλωσα στη Γερμανία.

Μεγάλωσα στο Μόναχο βέβαια, γέννημα θρέμμα Μονάχου. Πήγα σχολείο στο Μόναχο. Πήγα σε σχολείο θηλέων και παρακολουθούσα ευαγγελικά θρησκευτικά με μια καλή καθηγήτρια θρησκευτικών, η οποία μια μέρα αποφάσισε –πρέπει να πήγαινα στην Αʹ Γυμνασίου– να μας δείξει μια ταινία. Και σε αυτή την ταινία υπήρχαν εντελώς φρικιαστικές σκηνές, άνθρωποι που ούρλιαζαν και έτρεχαν στον διάδρομο, εντελώς παράλογα πράγματα, και κάπως όλα αυτά παρουσιάζονταν με την ταμπέλα ή την επικεφαλίδα της Scientology. Στο τέλος της ταινίας, η καθηγήτρια με φώναξε μπροστά και είπε: «Λοιπόν, η Ζιμπίλε είναι Scientologist (Σαϊεντόλοτζιστ) ή έχει κάποια σχέση με τη Scientology και τώρα μπορεί να απαντήσει στις ερωτήσεις σας». Δεν μπορείτε να φανταστείτε το χάος. Όλη η τάξη άρχισε να μου φωνάζει. Μερικές σηκώθηκαν όρθιες. Εξέφρασαν τις απόψεις τους με τις γροθιές τους. Αντέδρασαν πραγματικά με πολλή ένταση και πολύ μίσος. Μου κόστισε όλες τις φιλίες μου, ή σχεδόν όλες. Δε με καλούσαν πια σε πάρτι. Ούτε σε πάρτι γενεθλίων με καλούσαν πια. Οφείλω να πω πως ήταν μια πολύ τραυματική εμπειρία. Ήταν κάτι πραγματικά άσχημο και ύπουλο. Αυτό το περιστατικό με σημάδεψε. Με αναστάτωσε πραγματικά.

Έχω τρία παιδιά, τρεις γιους, και ο μικρότερος γιος μου άρχισε το σχολείο το 2007. Και στην αρχή της πρώτης τάξης γίνεται πάντα εκλογή εκπροσώπου γονέων. Η προηγούμενη εκπρόσωπος γονέων είχε φύγει. Μια καινούρια την αντικατέστησε. Και ένα απόγευμα, όταν ήθελα να τη συναντήσω, ενώ είχε κανονιστεί μια βραδινή συνάντηση, με πήρε τηλέφωνο εντελώς αναστατωμένη και μου είπε ότι, ως μέλος της Scientology, δε με ήθελε στο συμβούλιο γονέων εκείνο το βράδυ. Τέλος πάντων, δέχτηκα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα εκείνο το απόγευμα από φίλους που μου είπαν: «Πρόσεχε, αυτή η Ανγκέλικα είναι πραγματικά έξαλλη και σίγουρα θα στραφεί εναντίον σου και θα πει άσχημα πράγματα». Τότε αποφάσισα να πάρω τον σύζυγό μου μαζί ή μάλλον, ο σύζυγός μου δεν ήθελε να πάω μόνη. Πήγαμε μαζί στο σχολείο την ώρα αυτής της συνάντησης. Μας σταμάτησαν στις σκάλες και μας είπαν να φύγουμε αμέσως από το κτίριο, αλλιώς θα καλούσαν την αστυνομία. Σταθήκαμε στην αυλή και, καθώς κοιτάξαμε πάνω, είδαμε τους άλλους να στέκονται επάνω, να βάζουν σαμπάνια στα ποτήρια τους και να κάνουν πρόποση ο ένας στον άλλο – προφανώς χαρούμενοι που είχαν ξεφορτωθεί αυτούς τους τρομερούς Σαϊεντόλοτζιστ. Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία συνεχίστηκε λίγο ακόμα. Λίγο αργότερα, έγινε ένα παζάρι. Τέλος πάντων, μπήκα στην αυλή του σχολείου γι’ αυτό το παζάρι. Μάλιστα, αρκετοί γονείς όρμησαν πάνω μου και προσπάθησαν να με σπρώξουν μακριά, να με πετάξουν πάλι έξω – μου τραβούσαν τα μαλλιά. Τουλάχιστον ένα άτομο το έκανε. Αυτή ήταν μια σκηνή που τη βίωσα ως πραγματικά, πραγματικά πολύ έντονη. Ήταν μια στιγμή που αναρωτήθηκα πού ακριβώς βρισκόμουν και τι πραγματικά συνέβαινε εκεί, γιατί αυτό ήταν πραγματικά υπερβολικά παράλογο.