Τα γραφεία μας βανδαλίστηκαν

Με λένε Άνια. Γεννήθηκα στη Νυρεμβέργη, οπότε είμαι από τη Φραγκονία. Βρήκα τη Scientology το 1990 και παντρεύτηκα τέσσερα χρόνια αργότερα και μεγάλωσα τρία παιδιά.

Έτσι, δούλευα σε μια οικογενειακή επιχείρηση, κάναμε σεμινάρια και επαγγελματική κατάρτιση, και βίωσα για πρώτη φορά σοβαρές διακρίσεις το 1991, όταν δημοσιεύτηκε ένα μεγάλο άρθρο στο περιοδικό Stern. Μετά από αυτό, χάσαμε πολλούς πελάτες που απλώς ήθελαν να κρατήσουν αποστάσεις επειδή δεν ήθελαν καμία σχέση με Scientologist (Σαϊεντόλοτζιστ). Ή, θυμάμαι, κάναμε σεμινάρια, κλείναμε σεμινάρια σε ξενοδοχεία και, για παράδειγμα, είχαμε προγραμματισμένη μια εκδήλωση για τις 8 μ.μ. και νομίζω μιάμιση ώρα πριν, μας κάλεσαν από το ξενοδοχείο και είπαν: «Α, μάθαμε ότι είστε Σαϊεντόλοτζιστ. Δε νοικιάζουμε αίθουσες του ξενοδοχείου σε Σαϊεντόλοτζιστ». Άρα, πραγματικά υπήρχε σχέδιο να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη και ουσιαστικά να μας συντρίψουν.

Θυμάμαι επίσης ότι υπήρξε μια εκστρατεία διάρκειας ενός μήνα από τη Νεολαία [πολιτική οργάνωση νέων]. Είχαμε την εταιρεία μας σε μια μικρή πόλη και στα γύρω χωριά τότε... Τα βράδια, στα γυμναστήρια ή στα σχολεία, έκαναν συζητήσεις πάνελ εναντίον μας, εναντίον της Scientology και της εταιρείας μας. Συνήθως παρευρίσκονταν από 500 έως 800 άτομα. Ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να συμμετάσχουμε στο πάνελ. Μας είπαν: «Όχι». Ήταν μια ολόκληρη εκστρατεία ενός μήνα εναντίον... Για να μας πάρουν τους πελάτες ή απλώς να κλείσουν την εταιρεία.

Και κάτι ακόμα που τα ξεπέρασε όλα ήταν ότι την Πρωτοχρονιά πήγαμε στα γραφεία μας, που βρίσκονταν σε μια βιομηχανική περιοχή, και όλο το κτίριο είχε παραβιαστεί και είχε βανδαλιστεί ολοσχερώς – πραγματικά σκόπιμα. Υπήρχαν πόρτες που δεν ήταν καν κλειδωμένες και τις είχαν κλοτσήσει. Όλα τα τζάμια ήταν σπασμένα. Υπήρχαν χαρτιά – τα πάντα ήταν άνω κάτω, πραγματικά διαλυμένα. Αλλά δεν πήραν τίποτα. Ύστερα έφτασε η αστυνομία και τα κατέγραψε όλα. Μας είπαν: «Αφού δεν πήραν τίποτα, τότε θα πρέπει να έφεραν κάτι». Αυτό ακριβώς συνέβη. Είχαν βάλει εκεί ένα ραδιόφωνο. Φυσικά, μέσα στο ραδιόφωνο υπήρχε κοριός. Έτσι όπως το λέω, ακούγεται σαν αστυνομικό μυθιστόρημα. Αλλά ήταν πράγματι μια εκστρατεία για να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Για παράδειγμα, είχαμε πουλήσει ένα σπίτι στο οποίο μέναμε. Και δύο χρόνια αργότερα, ο αγοραστής μάς πήρε τηλέφωνο και είπε στον σύζυγό μου: «Ξέρατε ότι όλο το σπίτι είχε κοριούς;». Γιατί είχαν κάνει εργασίες ανακαίνισης στους τοίχους και βρήκαν τους κοριούς. Και αυτό σημαίνει ότι απλώς μας άκουγαν κρυφά. Το βρίσκω πραγματικά, πραγματικά σοκαριστικό ή και θλιβερό, το ότι στη Γερμανία, συγκεκριμένα στη Γερμανία, με όλη την ιστορία της, είναι ξανά δυνατό κάτι τέτοιο. Ότι το σύνταγμα μπορεί απλώς να ποδοπατείται έτσι, ότι γίνονται διακρίσεις σε βάρος ανθρώπων απλώς επειδή έχουν διαφορετική πίστη.